یک روان‌کاو خسته و درمانده نیویورکی، آپارتمانش را با زنی پاریسی عوض می‌کند. وقتی بیماران او از راه می‌رسند، با آن زن صحبت کرده و به او پول پرداخت می‌کنند. روان‌کاو زودتر از موعد بازمی‌گردد و خودش هم به یکی از بیماران تبدیل می‌شود.

در این گزارش تند و تیز از امپراتوری تازه فروپاشیده شوروی، سوراخ‌های گلوله به‌جامانده از جنگ جهانی دوم هنوز بر دیوارهای ساختمان‌های سنگی قدیمی خودنمایی می‌کنند. آکرمن در فاصله اواخر تابستان تا زمستان ۱۹۹۳ («تا زمانی که هنوز وقت هست») از آلمان شرقی به مسکو سفر می‌کند و در نماهای تراکینگ دقیق، پن‌های دایره‌ای و تابلوهای خانگی، لحظه دیگری از تحولات رادیکال قرن بیستم را ثبت می‌کند؛ جایی که چهره‌ها و بدن‌های لهستانی‌ها، اوکراینی‌ها، آلمانی‌ها و روس‌ها زیر بار تسلیم مطیعانه و بلاتکلیفی خم شده است.

تصاویر غیرشخصی و زیبای زندگی آکرمن در نیویورک با نامه‌های مادر مهربان اما کنترل‌گرش که توسط خود آکرمن خوانده می‌شوند، ترکیب شده است.